SERCAN İREVÜL

Denizin kokusu başka hiçbir şeye benzemez. İyotla karışık o serin sabah havası, insanın içine hem umut hem de sabır doldurur. Çocukluğumda balık tutmak, aslında balık tutmak değildi; babamla yan yana susmayı öğrenmekti.

Sabah ezanından önce kalkardık. Uykulu gözlerle iskeleye yürürken elimde küçücük bir kova olurdu. O kovaya sığdırmaya çalıştığım şey balık değil, heyecandı. Oltayı ilk attığım günü hâlâ hatırlıyorum. Misina suya değer değmez kalbim de suya düşmüş gibi çarpmaya başlamıştı.

Balıkçılık bana sabrı öğretti. Saatlerce hiçbir şey olmadan beklemeyi… Beklerken gökyüzünü izlemeyi… Martıların sesini ayırt etmeyi… Hayatın her zaman hızlı akmadığını kabullenmeyi. Şimdi düşünüyorum da, çocukken sıkıldığımı sandığım o sessizlikler, aslında içimi büyüten anlarmış.

Bir de ilk tuttuğum balık var. Avucumun içine zor sığan küçücük bir istavrit. Dünyanın en büyük başarısını elde etmişim gibi sevinmiştim. Babam gülümsemişti. “Balık küçük olabilir,” demişti, “ama sevinç büyük.” O gün anladım ki mesele kovayı doldurmak değilmiş; kalbi doldurmakmış.

Şimdi sahiller kalabalık. Teknoloji var, sonar cihazları var, profesyonel oltalar var. Ama bir şey eksik gibi. Belki de çocukluk eksik. Çünkü çocukken deniz bize daha yakındı. Balık tutmak bir hobi değil, bir bahaneydi; birlikte zaman geçirmek için.

Balıkçılık aslında bir mirastır. Nesilden nesile geçen bir sessizlik biçimi. Bir sabır öğretisi. Bir baba-oğul, anne-kız, dede-torun hikâyesi. Denizden çıkan balık kadar, denize bırakılan anılar da vardır.

Bugün oltayı elime her aldığımda, aslında geçmişi yokluyorum. O sabah serinliğini, o heyecanı, o saf mutluluğu… Ve anlıyorum ki çocukluğum biraz denizde kaldı. Belki de bu yüzden denize her baktığımda, içimde hâlâ küçük bir çocuk oltasını bekliyor.

Balık tutmak bazen eve balıkla dönmektir.
Ama çoğu zaman, eve anılarla dönmektir.