SONAY BAŞ

Bir mutlu yuva idi tüm ömrümce beklediğim

Tesellim umutlarımdı vazgeçemediğim

Yıllarca bekledim bıkmadan belki olur  diye

Meğerse mutluluk da yalanmış dünya gibi.

Bu yürek dünya da kaç defa yanılıp yandı

Her defa özensem de ellerim bom boş kaldı

Bu aratmaz dediğim gün beni maziye saldı

Meğerse mutluluk da yalanmış dünya gibi.

Beklediğim ne varsa diledim olmadı dileğim

Kader nasip  sabretse de mutsuz yüreğim

Yıllarca kanayan bir yaraydı saadet isteğim

Meğerse mutluluk da yalanmış dünya gibi.

Çiçeklerle seven olurdu belki beni bir gün

Yalanlarla avutuldumda çiçeksizdi her gün

Sabredip hayaller yolunda yorgun her gün

Meğerse mutluluk da yalanmış dünya gibi.